ਮਨਜੀਤ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਤੜਕੇ ਪਾਰਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੁੱਝ ਉਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁੱਤ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਅਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ 85-90 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੂੰ ਸੈਰ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਿਆ।  ਉਹ ਉਸ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਏਨੇ ਸਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਹੋਣਗੇ? ਇਹ ਗੱਲ ਪੁਛਣ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਅਪਣੇ ਕਦਮ ਬਾਬੇ  ਵਲ  ਵਧਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਕਿ ਬਜ਼ੁਰਗ ਵਲ ਵਧਦੇ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ  ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਦਮ ਫਿਰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ  ਸਵਾਲ ਪੁਛਿਆ ਤਾਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਕਿਤੇ ਬੁਰਾ ਹੀ ਨਾ ਮਨਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਰੱਬ ਕੋਲੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੌਤ ਮੰਗਦਾ ਸੀ। ਮਨਜੀਤ ਦਿਲ ਦਾ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਸੀ ਹਰ ਇਕ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਅਪਣਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਵਿਚਾਰਾ ਘਰੋਂ ਬਹੁਤ ਗ਼ਰੀਬ ਸੀ। ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਨੌਕਰੀ ਤਕ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ  ਨੌਕਰੀ  ਕਰਨਾ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਚੁਨੌਤੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵਿਚਰਨ ਲਈ ਵਿਚਾਰੇ ਨੂੰ ਕਰਜ਼ ਵੀ ਚੁਕਣਾ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਤਾਰਨਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਰਜ਼ੇ ਦੀਆਂ ਕਿਸ਼ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਤਨਖ਼ਾਹ  ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਨ। ਉਹ ਨੌਕਰੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਆਣਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ 27 ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਹੀ 200 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਅ ਲਈ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗ਼ਮ 'ਚੋਂ ਲੰਘਦਾ-ਲੰਘਦਾ ਉਹ ਥੱਕ-ਹਾਰ ਚੁੱਕਾ  ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦੀ ਮਾਲੀ ਹਾਲਤ ਸੀ। ਮਨਜੀਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ ਅਤੇ

ਭਿੰਦਰ ਜਲਾਲਾਬਾਦੀ

 ਰਣਦੀਪ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ 'ਕੱਚਾ' ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ 'ਪੱਕੇ' ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ ਵੀ ਬੱਝਦੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਬਾਪ ਸਿਰ ਵਲਾਇਤ ਦਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਕਰਜ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਮਨ 'ਤੇ ਬੁਖ਼ਾਰ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਵਲਾਇਤ ਭੇਜਣ ਮੌਕੇ ਬਾਪ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਨੰਬਰ ਦੇ ਕੇ, ਫ਼ਾਇਨੈਂਸ ਕੰਪਨੀ ਤੋਂ ਛੇ ਲੱਖ ਰੁਪਿਆ ਵਿਆਜੂ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਘਰੇ ਪਈ 'ਭੂਰ-ਚੂਰ' ਵੀ ਰਣਬੀਰ ਦੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ 'ਲੇਖੇ' ਲੱਗ ਗਈ ਸੀ।
 ਰਣਬੀਰ ਨੇ ਹੀ 'ਬਾਹਰ' ਆਉਣ ਦੀ ਰਟ ਲਾਈ ਰੱਖੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹਿੰਡ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ ਸੀ। ਗ਼ਰੀਬ ਬਾਪ ਦੇ ਗਲ਼ 'ਗੂਠਾ' ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੀ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿਦ ਪੁਗਾਈ ਸੀ। ਰਣਬੀਰ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਬਾਪ 'ਕੱਲੇ-'ਕੱਲੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦੇਸ ਤੋਰਨ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਢਿੱਡ ਦੀ ਆਂਦਰ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਕੀ ਕਰਦਾ? ਉਹ ਸੁੱਖਾਂ ਸੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਕੇ ਮਸਾਂ ਲਏ ਸੁੱਖੀ ਲੱਧੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜ਼ਿਦ ਅੱਗੇ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲਈ ਫ਼ਾਈਨੈਂਸ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਜਾ ਕੇ ਛੇ ਲੱਖ ਰੁਪਏ 'ਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਛਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਨੰਬਰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਕਰਜ਼ਾ ਮੋੜਨ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਨਾ ਮੋੜਨ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ 'ਕੁਰਕ' ਹੋ ਜਾਣੀ ਸੀ।
 ਵਲਾਇਤ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਣ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਲੀਕੇ ਸੁਪਨੇ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਗਏ।
 ਸਵੇਰੇ ਰੋਟੀ ਲੜ ਬੰਨ੍ਹ ਉਹ ਲਾਵਾਰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੇ ਚੌਕ ਕੋਲ ਜਾ ਖੜ੍ਹਦਾ। ਕਦੇ

                        Email- This e-mail address is being protected from spam bots, you need JavaScript enabled to view it
                   ਲੇਖਕ- ਰਵੀ ਸਚਦੇਵਾ, ਸਚਦੇਵਾ ਮੈਡੀਕੋਜ਼, ਮਲੋਟ ਰੋਡ ਚੌਕ, ਮੁਕਤਸਰ (ਪੰਜਾਬ)

ਰਵੀ ਸਚਦੇਵਾ
ਅੱਜ ਸਵੇਰ ਦਾ ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਿੱਕੀਆਂ-ਨਿੱਕੀਆਂ ਕਣੀਆਂ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਪਰ ਨੀਂਦ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕੋਹਾਂ ਦੂਰ ਸੀ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਸੇ ਪਲਟ ਰਹੀ ਸਾਂ। ਅਚਾਨਕ ਖੜਕਾ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਉਠਦੇ ਹੀ ਬਾਹਰਲੇ ਵਿਹੜੇ ਦੀ ਬੱਤੀ ਜਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਖੜਕਾ ਫਿਰ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਵੱਟਾ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਡਰ ਗਈ। ਤੇ ਫਿਰ૴ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਈ। ਚੰਗਾ ਸ਼ਗ਼ਨ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਪਿਆਰਾ ਸ਼ੈਤਾਨ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਗੁਆਢੀ। ਘਰ ਦੇ ਬੂਹੇ ਆਹਮੋ ਸਾਹਮਣੀ। ਉਹ ਕੁਆਰਾ ਤੇ ਮੈਂ ਵਿਆਹੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਬਲ ਲਾਟ..., ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬਲਦੀ ਸਾਂ। ਬੁਝਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਤਨੋ ਪਾਰ। ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ੋਂ ਪਰਤਨ ਦੀ। ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ૴ ਡੌਲਰਾਂ 'ਚ  ਮੈਂ ਦਿਸਦੀ ਹਾਂ। ਜਾਂ ਫਿਰ